درود بر تو همیشه..
زبان همیشه زنده ی پارسی ،
آمیزه ای از شکر وهنر
ازآنچه که زبان ارزشمند پارسی رابرای همیشه
زنده و استوار و پابرجا ساخته است ، اوج آمیختگی
آن با دو پایه ی بنیادین شیرینی و زیباآفرینی اش ــ
که ازساختارخوب و بنیاد زیباشناسی اش
سرچشمه می گیرد ــ می باشد واینکه درنهادآن
آمیزه ی شکر ( شیرینی ) وهنر به اندازه ای به هم
وابسته که درهم اندوخته گردیده اند که جدایی
یکی ازآن دو همه ی ساختارش رادرهم
فرومی ریزد . دراین راستا تندروی و تعصب
نخواهد بود که گفته شود درسراسر جهان
هرگززبانی به این اندازه اززیبایی و برازندگی
برخوردارنبوده و اینچنین زبانهاودلهای مردم
دورونزدیک رابه سوی خود نکشانده است واین
است ازآنچه که این زبان همیشه پویارادرتاریخ
هرلحظه زنده تر ازپیش می نماید و اینگونه آن
رادرتاریخی هزاران ساله
همچنان تنومند تر ازسرو همیشه پابرجای تاریخ ،
استوار و توانمند نگه داشته و برای همه ی
روزگاران جاودانه کرده است .
چنین است که ساختارتنومند زبان پارسی را دو بن
مایه ی شکروهنر درهم آمیخته وازآن ساختارزیبای
بلند وتناوری ساخته که دیدنی ترین ساختارزیبای
تاریخ وجهان راازآن خود کرده است .
این دو آراسته ی زیبا و دیدنی از درون ونهاد هم
تراویده و به گونه ای زیبا درهم نهادینه
شده اند .چنانکه شیرینی (شکر) بودن آن همه ی
ساختار زیباآفرینی و زیبایی آن راــ که اوج نمود و
باروری ساختارهنرراپدید می آورد ــ به نمود آورده
و شاهکارهنری ارزشمند و جاودانه ای رابنیاد
ساخته که همیشه بناگاه همه ی دلها واندیشه ها
رابه تماشای خود می کشاند .
... واینکه می گویند : پارسی شکر است و تنها
بن مایه ی شکر بودن ( شیرینی ) آن
رادرنهادهمیشه زنده اش یاد می کنند ،به
دورازراستی است که
تنهابه این یک اندوخته در آن بسنده کرد که در
نهادش دوبن مایه ی ارزشمند وهمیشه زنده ی
شکر وهنر درتراوش است .
